وروجک کوچولو

مادربزرگم نظریه‌ی بسیار جالبی داشت، میگفت هریک از ما با یک قوطی کبریت در وجودمان متولد می‌شویم اما خودمان قادر نیستیم کبریت ها را روشن کنیم… برای این کار محتاج اکسیژن و شعله هستیم در این مورد به عنوان مثال، اکسیژن از نفس کسی می‌آید که دوستش داریم؛ شعله می‌تواند هر نوع موسیقی، نوازش، کلاک یا صدایی باشد که یکی از چوب کبریت ها را مشتعل می‌کند… آدم باید به این کشف و شهود برسد که چه عاملی آتش درونش را پیوسته شعله‌ور نگه می‌دارد…آن آتش غذای روح است. اگر کسی به موقع در نیابد که چه چیزی آتش درون را شعله‌ور می‌کند، قوطی کبریت وجودش نم برمی‌دارد و هیچ یک از چوب کبریت‌هایش هیچ وقت روشن نمی‌شود…

📖ꖌ مثل آب برای شکلات
✎ ­لورا اسکوئیل