همیشه فکر میکنم چی میشد اگه خودمون رو هم مثل آدم غریبه های زندگیمون تحویل میگرفتیم و بهش احترام میزاشتیم؟ چی میشد اگه به اندازه ایی که حساس بودیم آقای فلانی یا خانوم فلانی بهش برنخوره... یه ذره از اون نگرانی رو برای خودمون و شخصیتمون به خرج میدادیم؟ همیشه دیگران رو اولویت اول زندگیمون قرار دادیم و از خودمون غافل شدیم... همیشه سعی کردیم همه رو راضی کنیم الا دل خودمون... شاید فروتنی رو بد معنی کردن برامون که هرچی خودتخریبیمون بیشتر باشه آدم فروتنتر و افتاده تری هستیم. تا یکی ازمون تعریف کرد اینقدر خودمون رو کوبوندیم که دیگه جز خرابه چیزی برامون باقی نمونده... از اینجا به بعد میخوام به خودم به چشم یکی از این غریبه ها نگاه کنم تا شاید احترام بیشتری برای خودم قائل شدم... شاید ارزش بیشتری به خودم و زندگیم دادم... میخوام امروز ده تا قول بدم به خودم در قالب یه آدم غریبه و تمام سعی ام رو برای عملی کردنشون بکنم، نجمه خانوم عزیز امروز میخوام بهتون قول بدم:
قول بدم که شادی رو مهمون دلتون کنم
قول بدم که خندهرو مهمون لبتون کنم
قول بدم که تموم تلاشم رو بکنم که حال دلتون خوب باشه همیشه
قول بدم که زندگی رو آسون تر بگیرم
قول بدم که کاری که دوست دارین رو انجام بدین
قول بدم که به استقلال برسونمتون
قول بدم که تحت هیچ شرایطی اجازه ندم شخصیتتون خرد بشه یا قلبتون ترک برداره
قول بدم که منطقی عمل کنم
قول بدم که قویترتون کنم تا کسی اجازه برچسب زدن به شما رو به خودش نده
و قول بدم که هرگز هرگز دروغ نگم تحت هر شرایطی
درسته یه دی ماهی ام☃️