وروجک کوچولو

گاهی آدم‌ها شبیه خانه‌هایی هستند که سال‌هاست کسی درِ آن‌ها را باز نکرده؛ از بیرون هنوز همان دیوارها، همان پنجره‌ها و همان سکوت قدیمی را دارند، اما درونشان پر است از چیزهایی که هیچ‌وقت فرصت گفته‌شدن پیدا نکرده‌اند. آدم می‌تواند سال‌ها با چیزی زندگی کند، بدون اینکه واقعاً به آن عادت کرده باشد. بعضی دردها هم همین‌طورند؛ نه آن‌قدر تازه‌اند که بشود برایشان گریه کرد، نه آن‌قدر قدیمی که فراموششان کرده باشی. فقط یک گوشه از آدم می‌مانند و هر از گاهی، با یک بو، یک صدا یا یک خاطره، دوباره زنده می‌شوند.