
خودم رو دوست ندارم چرا؟
بابت اینکه هنوز رگه هایی از people-pleaser بودن رو دارم🥴 اصلا خوشم نمیاد از این رفتارم😕
از برای اینکه نشخوار فکری دارم🤯 و گاهی زیادی به چیزی که باید اهمیت میدم😶 و مسئله کوچیک رو برای خودم بزرگش میکنم😑 آرام بگیر مادرجان آرااااااام😅
چونکه آدمهای مهم زندگیم رو تبدیل میکنم به قدیس😶🌫️ و یه جوری چشمم رو روی بدیهاشون میبندم که مادر بگرید😵💫 بعدش که ناامیدم میکنن (خب آدمیزاده دیگه توقع بی نقص بودن ازش همیچین منطقی نیست) سرخورده میشم و از دستشون عصبانی😬 خوددرگیری دارم با خودم ها😂
دیگه من باب عجول بودنم توی بعضی زمینه ها جوری که انگار سگ افتاده دنبالم😐 کظم غیظ هم چیز خوبیه واقعا باید بیشتر ازش استفاده کنم😅
دیگه اینکه گاهی چنان ذهنم میفته به منفی نگری که میخوام خفه اش کنم😤 بدترین سناریوی ممکن رو از هیچ میسازه🙄 دو دقیقه بیکار بشین ببینم بچه ای بابا🧠
خودم رو دوست دارم چرا؟
چون همیشه راستگو بیدم😁 و به این جملهی honesty is the best policy بدجور معقتدم😉
از برای اینکه آدم گرم و مهربونی هستم😊 همیشه سعی میکنم آدم خونگرمی باشم😜 و مهم نیست چی پیش میاد همدلیم رو نسبت به آدما از دست ندم☺️
چونکه پایه دیوونه بازیم😜 یعنی یه جورایی آماده ام برای آتیش سوزوندن که حد نداره😅 البته آتیش بی خطر😂
و حس میکنم آدم امنی هستم😇 حتی توی بدترین موقعیت ها احترام آدم ها و رازهاشون رو حفظ میکنم🙃
و اینکه ساده و بی شیله پیلهام🌱 خلاصه گلی از گلهای بهشتم قدرمو بدونین🤪 خودشیفته هم عمه غضنفره😅